Leczenie migotania przedsionków ma dwa główne cele – zapobieganie powikłaniom, w tym udarowi mózgu i niewydolności serca oraz łagodzenie objawów samej arytmii.

Łagodzenie objawów można osiągnąć przez kontrolę częstości akcji serca lub poprzez przywrócenie prawidłowego rytmu jego pracy. Wybór odpowiedniej strategii terapeutycznej zależy od indywidualnych cech stwierdzanych u danego pacjenta.

Udar mózgu stanowi najgroźniejsze powikłanie migotania przedsionków, dlatego też szczególnie ważne jest stosowanie odpowiedniej profilaktyki zmniejszającej ryzyko jego wystąpienia. Większość osób z MP powinna otrzymywać leki przeciwzakrzepowe – ich stosowanie zalecane jest u wszystkich pacjentów z co najmniej jednym czynnikiem wystąpienia ryzyka udaru mózgu. Jedynym wyjątkiem są pacjenci z izolowanym migotaniem przedsionków lub obecnością przeciwwskazań do terapii.

Czynniki ryzyka – główne czynniki ryzyka udaru mózgu

Standardowo w profilaktyce udaru mózgu u osób z migotaniem przedsionków stosuje się doustne leczenie przeciwzakrzepowe antagonistami witaminy K – warfaryną i acenokumarolem oraz, rzadziej, lekiem przeciwpłytkowym – kwasem acetylosalicylowym. Od niedawna dostępne są również leki przeciwzakrzepowe nowej generacji, które są skuteczniejsze lub co najmniej tak samo skuteczne, ale bardziej bezpieczne od warfaryny, ponadto nie wykazują interakcji z innymi lekami i pokarmem.

Nowoczesna profilaktyka – więcej o nowoczesnym leczeniu